Malarstwo Młodej Polski

Malarstwo Młodej Polski obejmuje okres przełomu wieków ok. 1890 – 1914 r. Polska nie istnieje, nadal jest pod zaborami. Królestwo Polskie (Kongresówka) należy do Imperium Rosyjskiego. Jest silna rusyfikacja, brak państwowości oraz gwałtowny rozwój gospodarczy. Rodzi się tajne życie narodowe. Jednocześnie powstają fabryki, koleje, banki, przedsiębiorstwa i wielkie fortuny przemysłowe. Kształtuje się nowoczesne społeczeństwo przemysłowe, rozwija się klasa robotnicza żyjąca w bardzo trudnych warunkach. To czas, który jest opisywany w “Lalce” Bolesława Prusa.

Malarstwo Młodej Polski

Nowe pokolenie, zrodzone w niewoli, nie doczekało się wyzwolenia. Młodzi ludzie są pozbawieni żaru romantyków. Zapatrzeni w widma przeszłości, są znużeni epoką rzucającą na nich cień. Teraźniejszość jest trudna, monotonna. Panuje zniechęcenie, pesymizm. To wszystko ma wpływ na sztukę i literaturę XIX/XX w. Rodzą się zmiany w sposobie życia, powstają nowe kierunki w malarstwie.

Malarstwo Młodej Polski

Paradoks: nie ma państwa, ale kultura rozwija się bardzo intensywnie. Występuje niezwykle silna wspólnota kultury i pamięci historycznej. To czas Młodej Polski. To młodopolscy dekadenci wprowadzą modę na bywanie w kawiarniach i muzeach, na wyprawy w plener, pełne zadumy błąkanie się po mieście, czy po górach. Mamy reakcję na pozytywizm i trzeźwość myślenia. Następuje negacja wszystkiego poza sztuką. Liczą się mistyczne doznania, rodzi się polski symbolizm i neoromantyzm.

Malarstwo Młodej Polski

W tym czasie rodzi się chłopomania, moda na folklor. Stanisław Wyspiański i Lucjan Rydel wywołują skandal żeniąc się z chłopkami. Panuje dekadentyzm. W malarstwie rodzi się polska szkoła pejzażu.

Serdecznie zapraszam na wykład o malarstwie Młodej Polski